Hayat ne garip. Tesadüflerle dolu. Aşk ne fena.
Bugün aşk için, hayat için, elimizdekileri kaybetmemek için,
asla vazgeçmemek için; uzun zamandır hiç ağlamadığım kadar ağladım.
Çünkü bana gerçekten hissettirdiler.
Aşkı, hayatı, hüznü, heyecanı, herşeyi dibine kadar yaşadım bugün.
Muhteşem bir kadro, muhteşem bi senaryo, anlatılamaz yaşanır bi oyunculuk.
Tadı damağımda kaldı. Gözlerimde yaşlar sel oldu. Etkisi hala sürmekte.
Tesadüfleri açıklayamazsın ya hani, boşver. Açıklamanın bi lüzumu, mantığı yok bence.
Bugün bunu öğrendim ben. Hem gerçekten bu kadar tesadüf olabilir mi?
Olamaz mı? Olabilir.
Bazen duyguları şarkılarla anlatırız ya hani, ben hayatımda bu kadar uyumlu bi anlatım görmedim.
Yüreğime dokunmakla kalmadı, bir hançer gibi saplandı resmen.
Özellikle son parça. Nasıl ağladığımı hatırlamıyorum. Sadece yanaklarımdan ılık ılık bir şeyler akıyordu.
Ve ben filmi izlemeye devam ediyordum. Film bitti, ama ben hala ağlıyordum.
Bir an istedim, benimde başıma böyle tesadüfler gelse keşke diye. Sanırım 19 yıl geç kaldım.
Sonra düşündüm. Onlar 25 yıl geç kalmamışlar mıydı?
Yani olamaz mı? Hayır, olabilir.

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder